OVER HAAGSE SPIEGELS
Op een regenachtige dag in december werd het onverwacht heel mooi weer. De stralende zon en blauwe hemel gaven bijzondere beelden in regenplassen. Geveltjes spiegelden rond vieze putjes en het gewelfde dak van Madurodam leek een driedimensionaal kunstobject. Vanaf die dag ga ik de stad in als het na een regenbui mooi weer wordt.
Ik zoek vooral de ondiepe plassen uit. De straatstenen en het asfalt komen dan door de spiegeling heen. Dat geeft een vervreemdend effect. Zo lijkt de vuurtoren van Madurodam wel met een moker de grond in geslagen (selectie Haagse spiegels in plassen)
Voorbijgangers kijken stomverbaasd als ik tussen de tramrails of midden op straat op mijn knieën lig omdat juist daar het topje van een gebouw goed te zien is.
Omdat het niet vaak voorkomt dat het na regen weer zonnig wordt, kan ik foto's van gevels en daken in regenplassen maar een paar keer per jaar maken. Gelukkig zijn er ook spiegelingen in vijvers, grachten en fonteinen.
Dat levert wel heel andere foto's op. Onder invloed van de wind worden gespiegelde gebouwen uit elkaar getrokken of in stukken gehakt. Ze zijn daardoor vaak alleen nog herkenbaar aan een specifieke kleur of vorm, zoals bijvoorbeeld de groene daklijst van het Gemeentemuseum op de home pagina (selectie Haagse Spiegels in vijvers en grachten). Soms is het gebouw helemaal niet meer herkenbaar, maar ontstaat er toch een boeiend beeld. Ik noem dat soort spiegels Wonderwaters.
Ik manipuleer de beelden niet, maar maak zonodig de kleuren dieper en het contrast groter. Ga je naar die vijvers of grachten toe, dan kun je dezelfde beelden waarnemen. Of niet, want het beeld is wel telkens anders. Soms is er te veel wind of juist te weinig. In het voorjaar was het water een tijdje bezaaid met Iep zaadjes, maar juist dat verrassingseffect maakt het voor mij zo boeiend.
Ik zoek vooral de ondiepe plassen uit. De straatstenen en het asfalt komen dan door de spiegeling heen. Dat geeft een vervreemdend effect. Zo lijkt de vuurtoren van Madurodam wel met een moker de grond in geslagen (selectie Haagse spiegels in plassen)
Voorbijgangers kijken stomverbaasd als ik tussen de tramrails of midden op straat op mijn knieën lig omdat juist daar het topje van een gebouw goed te zien is.
Omdat het niet vaak voorkomt dat het na regen weer zonnig wordt, kan ik foto's van gevels en daken in regenplassen maar een paar keer per jaar maken. Gelukkig zijn er ook spiegelingen in vijvers, grachten en fonteinen.
Dat levert wel heel andere foto's op. Onder invloed van de wind worden gespiegelde gebouwen uit elkaar getrokken of in stukken gehakt. Ze zijn daardoor vaak alleen nog herkenbaar aan een specifieke kleur of vorm, zoals bijvoorbeeld de groene daklijst van het Gemeentemuseum op de home pagina (selectie Haagse Spiegels in vijvers en grachten). Soms is het gebouw helemaal niet meer herkenbaar, maar ontstaat er toch een boeiend beeld. Ik noem dat soort spiegels Wonderwaters.
Ik manipuleer de beelden niet, maar maak zonodig de kleuren dieper en het contrast groter. Ga je naar die vijvers of grachten toe, dan kun je dezelfde beelden waarnemen. Of niet, want het beeld is wel telkens anders. Soms is er te veel wind of juist te weinig. In het voorjaar was het water een tijdje bezaaid met Iep zaadjes, maar juist dat verrassingseffect maakt het voor mij zo boeiend.
